Παιδοφιλία: Μια παραβατική σεξουαλική δραστηριότητα με ανεξέλεγκτες διαστάσεις

ped

 

   Η παιδοφιλία δεν είναι πρόβλημα της εποχής μας, αλλά ένα υπαρκτό πρόβλημα χρόνων που σήμερα πλέον με την υποστήριξη της τεχνολογίας έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ο κ. Δημήτρης Παπαδημητριάδης, ιατρός - ψυχοθεραπευτής, μας αναλύει το προφίλ των ενηλίκων με παραβατικές σεξουαλικές δραστηριότητες ώστε να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τους παράγοντες κινδύνου προστατεύοντας τα ανήλικα παιδιά. 

   Μέχρι την οργανωμένη και ουσιαστική ενασχόληση των αρχών με τη διακίνηση πορνογραφικού υλικού με παιδιά στο διαδίκτυο, η κατανάλωση διαδικτυακής παιδικής πορνογραφίας είχε λάβει επιδημικές διαστάσεις. Σε αυτό συνέβαλαν η ανωνυμία, η εύκολη πρόσβαση σε πολυάριθμους ιστότοπους με σχετικό υλικό -διαθέσιμους 24 ώρες την ημέρα- και το χαμηλό κόστος που προσφέρει το διαδίκτυο στους ενδιαφερόμενους.

   Οι πολυάριθμες υποθέσεις που έκτοτε βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η συχνότερη δήλωση των περιστατικών σήμερα σε σχέση με το παρελθόν -υπό τη σκιά της στιγματοποίησης-, η εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα, καθώς επίσης η συγκλονιστική δημόσια παραδοχή της παιδοφιλίας στους εκκλησιαστικούς κόλπους –τουλάχιστον στη δύση-, αποκαλύπτουν τη μεγάλη αλήθεια που αφορά σε όλους τους γονείς και στους λειτουργούς της υγείας και πρόνοιας: Ότι αποδεικνύεται πως ο παιδόφιλος δεν ταυτοποιείται στην εικόνα του διαστροφικού ηλικιωμένου που πλησιάζει τα παιδάκια προσφέροντας καραμέλες, αλλά ότι πρόκειται για τον οικογενειακό μας φίλο, τον γείτονα, τον κληρικό, τον άνθρωπο υπεράνω πάσης υποψίας που θα μπορούσε εν δυνάμει να λειτουργήσει ως πατρικό πρότυπο για το παιδί μας.

   Η παιδοφιλία αποτελεί μια κλινική διάγνωση και όχι νομικό όρο. Σύμφωνα με τη διεθνή ταξινόμηση των ψυχικών διαταραχών, ως παιδόφιλος ορίζεται οποιοσδήποτε άνθρωπος ηλικίας μεγαλύτερης των 16 ετών (ή 5 έτη μεγαλύτερος από το θύμα του) που βιώνει σεξουαλική διέγερση ή σεξουαλικές ορμές για παιδιά μικρότερα των 13 ετών, για μια περίοδο τουλάχιστον 6 μηνών. Πρόκειται για μια περίπλοκη ψυχοσεξουαλική διαταραχή αναγκαστικού τύπου.

   Σε ό,τι αφορά στον πάσχοντα, τα παραπάνω μπορούν να είναι είτε δυστονικά ως προς το εγώ, δηλαδή καταναγκαστικές παρορμήσεις αντίθετες προς τη λογική επιθυμία και επομένως παράγοντες θλίψης και κοινωνικής απόσυρσης που οδηγούν στην εθελοντική αναζήτηση θεραπείας, είτε συνηθέστερα σύντονες με το εγώ οπότε οι πάσχοντες ενδίδουν κατ'επανάληψη στις καταναγκαστικές παρορμήσεις τους και διαπράττουν ασέλγεια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

   Οι περισσότεροι παιδόφιλοι παραδέχονται ότι η έλξη τους για παιδιά εκδηλώνεται περίπου στην εφηβεία τους, χωρίς αυτό να αποκλείει την πρώτη εκδήλωση της διαταραχής αργότερα στο χρόνο. Πράγματι, από τη διεθνή εμπειρία με αρχεία νομικών υποθέσεων προκύπτει ότι 44% των παιδόφιλων που απασχολούν το νομικό σύστημα έχουν ηλικίες μεταξύ 40 και 70 ετών και απαρτίζουν το 60% όλων των ενηλίκων με παραβατική σεξουαλική δραστηριότητα.

   Η παιδοφιλία εκδηλώνεται με διάφορες πράξεις και συμπεριφορές, όπως η επίδειξη γεννητικών οργάνων σε παιδιά, η αυτοϊκανοποίηση παρουσία παιδιών, η ηδονική παρατήρηση γυμνών παιδιών, η επαφή και τριβή των γεννητικών οργάνων πάνω σε παιδιά, ή ακόμη περισσότερο επεμβατικές πράξεις όπως η στοματική, η πρωκτική και η κολπική διείσδυση. Κατά κανόνα, οι παιδόφιλοι δεν χρησιμοποιούν βία στην επαφή τους με τα παιδιά, αλλά καταφεύγουν σε διάφορες μορφές ψυχικού χειρισμού και απευαισθητοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι είναι έμμεσα διεκδικητικοί και η επίθεση τους είναι καλυμμένη. Αρχικά εμφανίζονται ως φιλικοί και υποστηρικτικοί, ή χρησιμοποιούν συναισθηματικό (ή και άλλο) εκβιασμό. Σε κάθε περίπτωση, η προσέγγισή τους είναι προοδευτική και στοχευμένη, κατεργασμένη βήμα προς βήμα για την εξασφάλιση της εμπιστοσύνης του παιδιού, αλλά συχνά και των κηδεμόνων του.

   Γενικά, οι παιδόφιλοι επιλέγουν οικογένειες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, στις οποίες ο πατέρας είναι ολότελα απών (πχ. μονογονεϊκές οικογένειες και παιδιά διαζευγμένων γονιών), ή απουσιάζει για μεγάλες περιόδους. Προσεγγίζουν ευάλωτα, ευαίσθητα παιδιά που δείχνουν μελαγχολικά και χρειάζονται καταφανώς κάποια συναισθηματική υποστήριξη. Επιδιώκουν να απασχολούνται σε εργασίες που τους φέρνουν κοντά σε παιδιά. Συνηθέστερα απαντώνται ως νηπιαγωγοί, προπονητές, baby-sitters, εθελοντές κατασκηνώσεων, προσκοπικών συλλόγων κτλ.

   Σε ό,τι αφορά στο διαδίκτυο, οι εκεί παροικούντες ταξινομούνται γενικά σε 4 κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει εκείνους που παρενοχλούν συστηματικά ένα παιδί-στόχο με σκοπό να επιτύχουν τη φυσική-«δια ζώσης» πρόσβαση. Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει εκείνους που περιορίζονται στην διαδικτυακή συναναστροφή και επιδιώκουν την ικανοποίησή τους από απόσταση. Η τρίτη κατηγορία αφορά σε εκείνους που αξιοποιούν το διαδίκτυο με περισσότερο παθητικό τρόπο, δηλαδή με την άντληση πορνογραφικού περιεχομένου χωρίς ευθεία συναναστροφή. Η τέταρτη κατηγορία ενσωματώνει όλους εκείνους που οργανώνονται σε ομάδες, ή δημιουργούν ένα μεταξύ τους δίαυλο διαμέσω του οποίου επικοινωνούν εμπειρίες και διαμοιράζονται, ή και διακινούν πορνογραφικό υλικό ή ακόμη και παιδιά με τα οποία έχουν πραγματικές επαφές.

   Η διεθνής επιστημονική και εγκληματολογική έρευνα στο αντικείμενο αποκαλύπτει διάφορα δεδομένα. Σε ορισμένες έρευνες ένα 30 έως 80% των ανθρώπων που καταναλώνουν παιδική πορνογραφία και το 75% εκείνων που έχουν απασχολήσει τις αρχές για λόγους διαδικτυακής παιδικής πορνογραφίας φέρονται να έχουν κακοποιήσει τουλάχιστον ένα παιδί.

   Σε άλλες έρευνες υποστηρίζεται ότι η κατανάλωση παιδικής πορνογραφίας δεν αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εκδήλωση ασέλγειας στην πράξη. Επισημαίνεται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν παιδοφιλικές φαντασιώσεις και ενορμήσεις αλλά δεν τις υλοποιούν, ή δραστηριοποιούνται αλλά δεν γίνονται αντιληπτοί, ή δεν καταλήγουν στη δικαιοσύνη παραμένει άγνωστος και οι στατιστικές δεν μπορεί να έχουν ακρίβεια.

   Κατά παράδοξο τρόπο, οι καταναλωτές παιδικής πορνογραφίας έχουν κατά κανόνα υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ικανοποιητικό ή μεγάλο δείκτη νοημοσύνης και καλή κοινωνική και επαγγελματική θέση. Έχουν ηλικίες από 18 εως 65, αλλά κατά μέσο όρο είναι 35 ετών. Κατά πλειονότητα είναι ελεύθεροι ή χωρισμένοι, και σε ποσοστό 25% έχουν δικά τους παιδιά. Χρησιμοποιούν το διαδίκτυο με αυτό το σκοπό σχεδόν αποκλειστικά από το σπίτι τους.

   Οι περισσότεροι παιδόφιλοι είναι άρρενες, αν και αποτελεί γεγονός ότι τα περιστατικά που αφορούν σε παιδόφιλες γυναίκες δεν καταγράφονται, ή διαφεύγουν ολότελα της αντίληψης του περιβάλλοντος καθώς είναι αναμενόμενο για τη γυναίκα να προσφέρει στοργή ή υπηρεσία φροντίδας σε παιδιά. Η γυναίκα παιδόφιλη είναι 22 ως 33 ετών, πάσχει με κάποια ψυχική διαταραχή, συνήθως κατάθλιψη, εξάρτηση από ουσίες ή από μια διαταραχή προσωπικότητας (οριακή, ναρκισσιστική, αντικοινωνική). Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι στα περισσότερα δηλωμένα περιστατικά παραβατικής συμπεριφοράς γυναικών παιδόφιλων που φθάνουν στο νομικό σύστημα, συμμετείχε και ένας άνδρας παιδόφιλος.

   Από τη διεθνή επιστημονική έρευνα προκύπτει ότι οι παιδόφιλοι είναι άνθρωποι με δυσφορικά αισθήματα κατωτερότητας, απόσυρσης, μοναξιάς και μειωμένης αυτοπεποίθησης. Συνήθως πρόκειται για συναισθηματικά ανώριμους και συναισθηματικά ασταθείς ανθρώπους, που αντιμετωπίζουν έντονη δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις τους. Μόλις οι μισοί εξ αυτών είναι παντρεμένοι, ή παραμένουν σε σταθερές σχέσεις για κάποια περίοδο της ζωής τους. Φέρονται να βιώνουν έντονο θυμό και αντιδρούν με παθητική επιθετικότητα προς το περιβάλλον τους. Πολύ συχνά είναι αριστερόχειρες και έχουν περιορισμένες γνωσιακές δυνατότητες, σε αντιδιαστολή με τους συνήθεις καταναλωτές της παιδικής πορνογραφίας. Διαχειρίζονται με ιδιαίτερη δυσκολία επώδυνα συναισθήματα και αναμνήσεις και τείνουν να καταφεύγουν καθ'υπερβολή σε δυσλειτουργικούς αμυντικούς μηχανισμούς όπως η διανοητικοποίηση, η άρνηση, η γνωσιακή διαστρέβλωση και η εκλογίκευση.

   Πράγματι, όταν οι πράξεις τους γίνουν αντιληπτές από άλλους ενήλικες, ή την αστυνομία, ενεργοποιείται ένας τέτοιος μηχανισμό άμυνας. Για παράδειγμα μέσω άρνησης θα ισχυριστούν ότι δεν διέπραξαν ο,τιδήποτε κολάσιμο προσφέροντας μια «αγκαλιά» σε ένα παιδί που την είχε ανάγκη, μέσω ελαχιστοποίησης θα επιμείνουν ότι η πράξη τους συνέβη μια μοναδική φορά, μέσω της ηθικοποίησης ότι «αγαπούν» αλλά δεν «κακοποιούν» παιδιά, μέσω της εκλογίκευσης ότι οι πράξεις τους έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα προς τα θύματα, μέσω προβολής και επίθεσης ότι τα θύματα σαγήνευσαν το θύτη και πρόκριναν τις πράξεις του, κ.ο.κ.

   Ένα ποσοστό 27% των παιδόφιλων εντοπίζονται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον του θύματος (γονέας 19%, πατριός 30%, θείος 18%, ή παππούς 5% και άλλος κοντινός συγγενής). Ωστόσο, οι μισές πράξεις που αφορούν σε παιδιά μικρότερα των 6 ετών έως 11 ετών, διαπράττονται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Το ποσοστό αυτό μειώνεται στο ένα τέταρτο σε ό,τι αφορά στα περιστατικά παιδιών μεταξύ 12 και 17 ετών. Εντούτοις, στο 70% των περιπτώσεων βίαιης σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ο παιδόφιλος είναι άγνωστος στο θύμα του.

   Σε μια μεγάλη έρευνα με 2429 καταγραφές παιδόφιλων ανδρών, μόλις 7% των παιδόφιλων ομολόγησαν ότι βίωναν αποκλειστική σεξουαλική έλξη για παιδιά. Επίσης, σε ποσοστό ως 40% είχαν ομοερωτικές τάσεις, δηλαδή έλξη για παιδιά του ίδιου φίλου. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον δεδομένο καθώς το ποσοστό αυτό ξεπερνά κατά πολύ το ποσοστό ομοφυλοφιλίας στο γενικό πληθυσμό. Οι ομοερωτικοί παιδόφιλοι προτιμούν παιδιά 10 ως 13 ετών ενώ οι ετεροερωτικοί προτιμούν παιδιά 8 ως 10 ετών.

Τα παιδιά μικρότερα των 12 ετών κακοποιούνται, στατιστικά, πρωινές (8πμ) και απογευματινές ώρες (3-6μμ).

   Τα παιδιά 12 έως 17 ετών φαίνεται ότι κακοποιούνται συχνότερα μεταξύ 8μμ και 2πμ, δηλαδή με την ίδια χρονική κατανομή της ενήλικης σεξουαλικής δραστηριότητας.

   Για ορισμένους μελετητές, η παιδοφιλία έχει έδαφος στην ψυχαναγκαστική επιθετικότητα που ανακουφίζει εσωτερικές πιέσεις και παρορμήσεις. Εξάλλου, είναι ιδιαίτερα συχνή η συνοσηρότητα με άλλες ψυχικές παθήσεις όπως οι συναισθηματικές (60-80%) και οι αγχώδεις (50-60%) διαταραχές, η κλεπτομανία, η πυρομανία και οι εξαρτήσεις.

   Η σειρά γέννησης φαίνεται ότι έχει, επίσης, ιδιαίτερη σημασία. Στατιστικά, οι παιδόφιλοι έχουν μεγαλύτερους άρρενες αδελφούς. Αυτό ίσως εξηγείται μέσω του μηχανισμού δημιουργίας αντισωμάτων έναντι αρρένων στη μήτρα, λόγω ευαισθητοποίησης από τις προηγούμενες γεννήσεις αρρένων -εξάλλου, ο ίδιος μηχανισμός φαίνεται ότι συμμετέχει και στη διαμόρφωση του ομοερωτικού σεξουαλικού προσανατολισμού στους άνδρες-, ίσως όμως να σχετίζεται με την προχωρημένη ηλικία της μητέρας κατά τη σύλληψη.

   Από τη νευροπαθοφυσιολογική άποψη, σε απεικονιστικές μελέτες έχουν αναφερθεί ποικίλες νευροανατομικές ανωμαλίες με πλέον χαρακτηριστική την αμφοτερόπλευρα ελαττωμένη φαιά ουσία στο κοιλιακό ραβδωτό σώμα, στον πρόσθιο φλοιό, στη νήσο του Ρέιλ, περικογχικά στον μετωπιαίο φλοιό και στην παρεγκεφαλίδα. Καθώς επίσης λειτουργικά παθοφυσιολογικά ευρήματα όπως ο μειωμένος μεταβολισμός της γλυκόζης στον δεξιό κατώτερο κροταφικό φλοιό και στην άνω κοιλιακή μετωπιαία έλικα.

   Η μετατραυματική διαταραχή παράγει απεικονιστικές λειτουργικές διαφοροποιήσεις στις ίδιες περιοχές. Ασφαλώς, δεν είναι σαφής η απάντηση στην ερώτηση αν αυτές οι διαπιστώσεις συνάδουν με διαφοροποιήσεις κατά την ανάπτυξη και ωρίμανση του εγκεφάλου ή με επίκτητες αλλαγές στο έδαφος τραυματικών εμπειριών, όπως η κακοποίηση των ίδιων των παιδόφιλων κατά την παιδική τους ηλικία, ή μηχανικών βλαβών, όπως συμβαίνει σε περιστατικά τραυματισμού της κεφαλής με σύνοδο απώλεια συνείδησης κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, ακόμη και συνδυαστικά με μια κακοποίηση.

   Από πολλές έγκριτες επιστημονικές έρευνες πάντως, προκύπτει ότι περίπου 30% όλων των γυναικών και 15% όλων των ανδρών (στον γενικό πληθυσμό) έχουν την εμπειρία κάποιας ανεπιθύμητης σεξουαλικής επαφής, μικρής ή μεγάλης έκτασης, μέχρι την ηλικία των 17 ετών. Εξ αυτών, 21% των γυναικών και 44% των ανδρών έχουν βιώσει επανηλλειμένες παρενοχλήσεις. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι το ποσοστό αυτό έχει παγκόσμια κατανομή.

   Η σημαντικότερη υπόθεση που διατυπώνεται είναι ότι το κακοποιημένο παιδί επιζητώντας μια νέα ταυτότητα για το ίδιο ταυτίζεται με τον βασανιστή του και γίνεται βασανιστής. Κατά μια άλλη θεωρία, εντυπώνεται ένα μοτίβο πρόωρης σεξουαλικής διέγερσης στο κακοποιημένο παιδί, ενδεχομένως μέσω μαθησιακών διεργασιών, που θα εκδηλωθεί αργότερα ως υπερσεξουαλική συμπεριφορά.

   Τα κακοποιημένα παιδιά βασανίζονται με ενοχές, φοβίες, θυμό, σύγχυση, και συχνά σοβαρή κατάθλιψη με υφέσεις και εξάρσεις. Φαίνεται ότι αναπτύσσουν την τάση να αποχωρούν από κοινωνικές ή διαπροσωπικές περιστάσεις και υποκαθιστούν τις αγχογόνους γι'αυτά διεγέρσεις, από τη συναναστροφή τους με τους άλλους, με τον εσωτερικό φαντασιωσικό τους κόσμο. Ρέπουν στη χρήση ουσιών για την αλλαγή της συνειδησιακής τους κατάστασης. Και ως αναμένεται αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις.

   Συμπερασματικά, οι πράξεις κακοποίησης περιλαμβάνουν, δυστυχώς, μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Η παιδοφιλία αποτελεί διαταραχή που διαγιγνώσκεται δύσκολα και συνήθως μετά από τελεσθέντα περιστατικά ασέλγειας, ωστόσο έχει ευρεία επιδημιολογική κατανομή. Η κοινωνική διαδικτύωση διευκολύνει την πρόσβαση παιδόφιλων στα παιδιά, παρά τις απαγορεύσεις και την αυστηρότητα του νόμου.

   Συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω, η διάκριση παραγόντων κινδύνου δεν είναι εύκολη σε πρώτη ανάγνωση, ειδικά εντός του οικείου περιβάλλοντος. Είναι σημαντικό τόσο για τους λειτουργούς της υγείας και πρόνοιας, τους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων που εξετάζουν παιδιά, όσο και για τους γονείς, να βρίσκονται σε επιφυλακή αφενός για προειδοποιητικά σημεία στην εμφάνιση, στο συναίσθημα, στη συμπεριφορά και στη δραστηριότητα των παιδιών, όσο και για τη δομή του περιβάλλοντος των παιδιών και των ανθρώπων που αναπτύσσουν δεσμούς ή σχέσεις οποιουδήποτε είδους με αυτά. 


Βιβλιογραφία:

1. Child Molesters: A Behavioral Analysis. 4th ed.

Lanning KV.

Alexandria, Va: National Center for Missing & Exploited Children; 2001.

2. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. Revised 4th ed. Washington, DC:

American Psychiatric Association.

American Psychiatric Association; 2000.

3. Fact sheet: pedophilia. Available at: www.medem.com/index.cfm

American Psychiatric Association.

4. Pedophiles: mental retardation, maternal age, and sexual orientation.

Blanchard R, Watson MS, Choy A et al.

Arch Sex Behav. 1999;28:111-127.

5. A 25-year follow-up of cognitive/behavioral therapy with 7,275 sexual offenders.

Maletzky BM, Steinhauser C.

Behav Modif. 2002;26:123-147.

6. Considering the pedophile subculture online.

Holt TJ, Blevins KR, Burkert N.

Sex Abuse. 2010 Mar;22(1):3-24.

7. Cyber child sexual exploitation.

Burgess AW, Mahoney M, Visk J, Morgenbesser L.

J Psychosoc Nurs Ment Health Serv. 2008 Sep;46(9):38-45. Review.

8. Pedophilia.

Seto MC.

Annu Rev Clin Psychol. 2009;5:391-407. Review.

9. Pedophilia.

Fagan PJ, Wise TN, Schmidt CW Jr, Berlin FS.

JAMA. 2002 Nov 20;288(19):2458-65. Review.

10. Child pornography offenses are a valid diagnostic indicator of pedophilia.

Seto MC, Cantor JM, Blanchard R.

J Abnorm Psychol. 2006 Aug;115(3):610-5.

11. The consumption of Internet child pornography and violent and sex offending.

Endrass J, Urbaniok F, Hammermeister LC, Benz C, Elbert T, Laubacher A, Rossegger A.

BMC Psychiatry. 2009 Jul 14;9:43.

12. Sexual preferences and recidivism of sex offenders with mental retardation.

Rice ME, Harris GT, Lang C, Chaplin TC.

Sex Abuse. 2008 Dec;20(4):409-25.

13. Comparison of sexual offenders against children with sexual offenders against adolescents and adults: data from the New York State Sex Offender Registry.

Cohen LJ, Frenda S, Mojtabai R, Katsavdakis K, Galynker I.

J Psychiatr Pract. 2007 Nov;13(6):373-84.

14. Pharmacology of sexually compulsive behavior.

Codispoti VL.

Psychiatr Clin North Am. 2008 Dec;31(4):671-9. Review.

15. Do pedophiles have a weaker identity structure compared with nonsexual offenders?

Tardi M, Van Gijseghem H.

Child Abuse Negl. 2001 Oct;25(10):1381-94.

16. Public attitudes toward sexual offenders and sex offender registration.

Kernsmith PD, Craun SW, Foster J.

J Child Sex Abus. 2009 May-Jun;18(3):290-301.

17. Characteristics of internet child pornography offenders: a comparison with child molesters.

Webb L, Craissati J, Keen S.

Sex Abuse. 2007 Dec;19(4):449-65. Epub 2007 Nov 16.

18. Childhood sexual history of 20 male pedophiles vs. 24 male healthy control subjects.

Cohen LJ, McGeoch PG, Gans SW, Nikiforov K, Cullen K, Galynker II.

J Nerv Ment Dis. 2002 Nov;190(11):757-66.

19. Pedophilia and sexual offenses against children.

Seto MC.

Annu Rev Sex Res. 2004;15:321-61. Review.

20. The screening scale for pedophilic interests predicts recidivism among adult sex offenders with child victims.

Seto MC, Harris GT, Rice ME, Barbaree HE.

Arch Sex Behav. 2004 Oct;33(5):455-66.

21. The criminal histories and later offending of child pornography offenders.

Seto MC, Eke AW.

Sex Abuse. 2005 Apr;17(2):201-10.

22. Age as a differential characteristic of rapists, pedophiles, and sexual sadists.

Dickey R, Nussbaum D, Chevolleau K, Davidson H.

J Sex Marital Ther. 2002 May-Jun;28(3):211-8.

23. Criminal diversity and paraphilic interests among adult males convicted of sexual offenses against children.

Smallbone SW, Wortley RK.

Int J Offender Ther Comp Criminol. 2004 Apr;48(2):175-88.

24. Brain pathology in pedophilic offenders: evidence of volume reduction in the right amygdala and related diencephalic structures.

Schiltz K, Witzel J, Northoff G, Zierhut K, Gubka U, Fellmann H, Kaufmann J, Tempelmann C, Wiebking C, Bogerts B.

Arch Gen Psychiatry. 2007 Jun;64(6):737-46.

25. The prevention of childhood sexual abuse.

Finkelhor D.

Future Child. 2009 Fall;19(2):169-94.

26. Recidivism among sex offenders: a follow-up study of 541 Norwegian sex offenders.

Grünfeld B, Noreik K.

Int J Law Psychiatry. 1986;9(1):95-102.

27. The proportions of heterosexual and homosexual pedophiles among sex offenders against children: an exploratory study.

Freund K, Watson RJ.

J Sex Marital Ther. 1992 Spring;18(1):34-43.

28. Recidivism among female child molesters.

Bader SM, Welsh R, Scalora MJ.

Violence Vict. 2010;25(3):349-62.

29. An implicit test of the associations between children and sex in pedophiles.

Gray NS, Brown AS, MacCulloch MJ, Smith J, Snowden RJ.

J Abnorm Psychol. 2005 May;114(2):304-8.

30. Defense styles of pedophilic offenders.

Drapeau M, Beretta V, de Roten Y, Koerner A, Despland JN.

Int J Offender Ther Comp Criminol. 2008 Apr;52(2):185-95. Epub 2007 Sep 17.

31. Cycle of abuse and psychopathology in cleric and noncleric molesters of children and adolescents.

Haywood TW, Kravitz HM, Wasyliw OE, Goldberg J, Cavanaugh JL Jr.

Child Abuse Negl. 1996 Dec;20(12):1233-43.

32. Child sexual abuse in clinical and forensic psychiatry: a review of recent literature.

Werner J, Werner MC.

Curr Opin Psychiatry. 2008 Sep;21(5):499-504. Review.

33. The gender identity of pedophiles: what does the outcome data tell us?.

Tardif M, Van Gijseghem H.

J Child Sex Abus. 2005;14(1 


Γράφει ο:

Δημήτρης Παπαδημητριάδης

Ιατρός - Ψυχοθεραπευτής 



KEELPNO

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

farmacy

banner 2a